FAKE BOODSCHAP, FWA?

“Wansmakelijk.” Dat is het collectieve verdict over de Facebookcampagne waarin we een man zijn vrouw zien slaan omdat ze hem een fake Bicky-burger serveert. Met de hashtag #GoForReal verspreidt het bedrijf al enige tijd de boodschap dat de echte Bicky namelijk in een groen doosje zit, en niet in een wit zoals het exemplaar waarmee mevrouw haar man wilde plezieren. Een echte Bicky bestaat daarnaast uit een echt Bicky-broodje, een echte Bicky-burger, echte Bicky-saus en echte Bicky-uitjes. Jazeker, de CFO van Bicky ziet het biggie.

En daar wringt natuurlijk het schoentje. Want alle ingrediënten die de friturist nodig heeft voor zo’n “Bicky-Bicky” zijn een pak duurder dan gelijkaardige ‘witte’ producten. Maar uiteraard gaat een Bicky-burger (dank u, marketing) vlotter over de toog dan een shitty burger. Heel wat frituristen verkopen zo’n fake exemplaar daarom voor de prijs van de real deal. Niet OK, natuurlijk. En dat begrijpt iedereen.

In deze boodschap zit voldoende beef om een mooi verhaal op te bouwen. Want de friturist die ze elke vrijdagavond sinds je studententijd voor je goud bakt … de friturist die al jouw kinderen bij naam kent … de friturist die dat kleintje met tartaar al voor je klaar zet terwijl jij je fiets nog stalt–“en ja, d’r zit al zout op” – die friturist blijkt plots een ordinaire dief te zijn. Niet alleen van het intellectuele eigendom van Bicky, maar van jouw zuurverdiende centen. Hij verkoopt je een tomatensap voor de prijs van een bloody mary … same same maar toch echt wel different.

Tweedelijns zit dat verhaal er natuurlijk wel in. De reclamemakers roepen op om alle fake frituristen een bickslap op hun boulet te gaan geven. Maar die boodschap komt veel minder binnen nu mevrouw in de klappen deelt.  Dat de reclamemakers zich daags na publicatie verontschuldigen voor de ongewenste reactie die deze campagne heeft uitgelokt, is zo fake als een Bicky-burger die er geen is. De reactie was namelijk méér dan gewenst. Controverse werkt altijd. Maar ongewettigd gebruikt is dit een aanfluiting van de creativiteit.

De CFO lacht uiteraard in zijn vuistje. Zijn Bicky-broodje is gebakken. Wie volgende keer aanschuift voor zijn wekelijkse bakje mét, die bestelt er vanuit een pavloviaanse reflex natuurlijk een Bicky bij. Of die echt is of niet, daar ligt die consument niet van wakker. Die boodschap is hem grotendeels ontgaan toen hij zich druk (of vrolijk) maakte om de seksistische reclame die recht uit de jaren vijftig leek te komen.

Ja, de portemonnee van de CFO loopt goed vol, maar ik zie alleen een lege doos. Niet wit, niet groen, maar kleurloos.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: